اسلام واقعی یا اسلام قریشی
30 بازدید
تاریخ ارائه : 2/14/2013 1:44:00 PM
موضوع: الهیات و معارف اسلامی

اسلام واقعی یا اسلام قریشی 

رسول­خدا محمد مصطفی (ص) در جزیره العرب پیام خداوند را به بشریت ابلغ کرد. قانون، دین و آئین و پیامی برای همه بشریت و حتی برای موجودات دارای شعور. پس از رحلت آن حضرت بنا به دلایلی قریش یعنی خویشان دور و نزدیک او که در مکه و در میان دیگر قبایل عرب نفوذ بسیاری داشت، جانشین به حق او را کنار گذاشت و خود بر قدرت تکیه زد و با این کار اسلام را از مسیر اصلی منحرف کرد و به راهی دیگر برد.

در دوره خلفا برخی از آنان خود را همکار رسولخدا (ص) تلقی کرده و فتوا و حکم خود را حکم اسلام تلقی کردند و بعدها این مساله از سوی برخی از مسلمانان پذیرفته شد و حتی برخی پا را فراتر گذاشته سخن و فتاوای همه صحابه را تلقی به قبول کردند.

خلفای نخست ظواهر شرع را مراعات می کردند و خود به احکام دین پایبند بودند اما در عصر امویان به تدریج فاصله از اسلام بیشتر شد و احکام دین به گونه ای تفسیر شد که با عمل خلفا هماهنگ شود. به عنوان مثال خلیفه اموی به برخی از احکام اسلام عمل نمی کرد و حتی گاهی عمل او اشکارا با احکام دین منافات داشت. از این رو صرف ایمان قلبی کافی دانسته شد و لزوم اتحاد ایمان و عمل که قرآن کریم بارها بر آن اصرار و تاکید کرده بود از میان رفت. حتی مرتکب گناه کبیره قابل بخشش تصویر شد. خمر نیز که در اسلام تحریم شد با تغییر نام خورده شد و موارد بسیاری دیگر. در دوره نخست عباسی نیز احکام دین در امان نبود و تغییراتی افزون بر آن­چه از قبل بود در آن راه یافت.

بخشی از این دگرگونی ها چه عمدی و چه سهوی به تدریج به دیگر مذاهب اسلامی نیز راه یافت و پذیرفته شد و حتی جزئی از معارف آن مذهب دانسته شد. شماری چند از آنان نیز به معارف شیعی راه پیدا کرد. مثلا در قرآن بر اتحاد ایمان و عمل بسیار تاکید شده است. بنیان اسلام بر ایمان و عمل نهاده شده است و این دو پیوسته با هم هستند و جدایی پذیر نیستند. در ایات بسیاری از قرآن هر جا از ایمان سخن به میان آمده عمل صالح هم لازمه آن دانسته شده است. با این حال و به عنوان مثال در معارف شیعه آن قدر بر گریه بر حضرت اباعبد الله الحسین (ع) تاکید شده که این تصور را ایجاد کرده است که اگر کسی فقط چند قطره اشک برای امام بریزد تمام گناهان گذشته و آینده او آمرزیده است. حتی اگر به سنگینی و بزرگی تمام عالم باشد. حتی اگر حق الناس باشد. حتی اگر آن شخص حق الله به گردن داشته باشد. چنان تصویری از صواب گریه ارائه شده که گویا پاداش هیچ عملی حتی جهاد در راه خدا هم­سنگ آن نیست. تا آن جا که برخی واجبات خود را فدای این عمل مستحب کرده­اند.

به نظر شما خواننده گرامی معارف مکتب شیعه تا چه اندازه از اسلام خلفا، امویان و عباسیان تاثیر پذیرفته است؟