وضعیت غنا و موسیقی از آغاز اسلام تا پایان دوران اموی
22 بازدید
مقطع: فوق لیسانس
نقش: راهنما
دانشگاه: جامعه المصطفی
نام استاد/نام دانشجو : سید امیر علوی
وضعیت غنا و موسیقی از آغاز اسلام تا پایان دوران اموی عنوان : وضعیت غنا و موسیقی از آغاز اسلام تا پایان دوران اموی نام و نام خانوادگی : سید امیر علوی گروه : تاریخ اسلام استاد راهنما : محمد الله‌اکبری استاد مشاور : حسین عبدالمحمدی تاریخ دفاع : 28/5/1387 کلید واژه های پایان نامه : اسلام، خلفا، شادی، موسیقی، غنا، آلات موسیقی، امویان چکیده پایان نامه : این پژوهش کوشیده است تا تحولات مسأله غنا و موسیقی را از صدر اسلام تا پایان دوران حکومت خلفای اموی مورد بررسی قرار دهد. واکنش پیامبر گرامی اسلام(ص) و رفتار خلفای نخستین در برابر غنا و موسیقی، نقش تمدن¬های غیراسلامی و امویان در گسترش غنا و موسیقی، و همچنین سرگذشت آوازخوانان و مغنیان مشهور، از مباحثی است که در این پژوهش به¬تفصیل مورد تحقیق قرار گرفته است. برای جامعه عرب پیش از اسلام، موضوع غنا و موسیقی امر ناشناخته¬ای نبوده است، زیرا رفت و آمد اشراف و بازرگانان عرب به سرزمین¬های کسری و قیصر، آثار فراوانی بر زندگی آن¬ها داشته، که یکی از این اثرات، آشنایی آنان با موسیقی در این سرزمین¬ها بوده است. طبیعت سرزمین عربستان نیز تأثیر روشن و عمیقی در پیشرفت هنر غنا در این منطقه داشته است؛ چنان¬که شتربانان عرب با آهنگ رجز، که از وزن¬های خاص شعر عربی می¬باشد، آواز می¬خواندند. هنگامی که دین اسلام ظهور کرد، مسلمانان نیز از تأثیر صدای خوش در تلاوت قرآن و اذان غافل نماندند، و حتی نسبت به آن تشویق و ترغیب صورت می¬گرفت. در دوره خلفای راشدین که جهاد در راه گسترش و اعتلای اسلام، بیشترین مشغله ذهنی حاکمان را تشکیل می¬داد، وضعیت موسیقی به¬همین ترتیب گذشت؛ تا این¬که خلافت به امویان رسید. خلفای اموی که به تقلید از پادشاهان ایران، به کاخ و دربار روی آورده بودند، به¬تدریج موسیقی را مورد توجه قرار داده و از آن در دربار خود استفاده می¬کردند. حاکمان اموی، نوازندگان و خوانندگانی را از سایر کشورها به مرکز حکومت خود در دمشق فراخواندند. در ابتدا، برخی از خلفای اموی خود را در معرض دید ندیمان قرار نمی¬دادند و به تقلید از شاهان ساسانی، پرده و حجابی قرار داده بودند تا ندیمان از سرخوشی و طرب خلیفه خبردار نشوند. اما به‌تدریج برخی از خلفای اموی در معرض دید آوازه‌خوانان ظاهر شدند، و برای آن‌ها اهمیتی نداشت که در هنگام طرب، حرکات آنان مشاهده شود.